บทที่ 3

 

“หาพี่อินว่าไงนะครับ?” อชกรถามอินทรเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง เพราะเขานึกว่าตัวเองหูฝาดไปหรือไม่ก็ยังไม่สร่างเมาดี มันคงเป็นไปไม่ได้ เรื่องที่อินทรพูดออกมาจะเป็นความจริงได้อย่างไรกัน?

“จียกเลิกการแต่งงาน อีกทั้งเจ้าบ่าวก็หายไปไม่มาด้วย” อินทรอธิบายช้าๆ อีกครั้ง รวมทั้งสังเกตสีหน้าแววตาของน้องชายอยู่ตลอดเวลา เขาไม่แน่ใจว่าอชกรมีส่วนในการล้มงานแต่งงานครั้งนี้หรือเปล่า แต่เหมือนผีพรายมากระซิบบอกเขาว่าน้องชายของเขามีส่วนร่วมไม่ทางตรงก็ทางอ้อมกับเรื่องนี้โดยตรง

“งั้นเหรอครับ” อชกรก้มหน้านิ่ง ตามองพื้นอย่างครุ่นคิดโดยไม่สังเกตเลยว่าอินทรพินิจพิจารณาอากัปกิริยาของเขาอย่างละเอียดถี่ถ้วน

“พี่อิน รู้ไหมครับว่าพี่จีไปไหนแล้ว?” อชกรโพล่งออกมาในที่สุด

“จีลาออกจากงานประจำแล้ว แต่ไปไหนพี่ไม่รู้ ถ้าอยากรู้ให้ไปถามวิษ เพราะว่าจีไปลาออกกับวิษ” อินทรมองหน้าน้องชายตาไม่กะพริบ ตัดสินใจดำเนินตามแผนที่วิษวะวางไว้ให้ทันที

อชกรไม่รอช้ารีบพลุนพลันวิ่งออกไปทันที ปล่อยให้อินทรมองตามก่อนล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเพื่อโทรหาวิษวะ

เมื่อวิษวะคุยทางโทรศัพท์กับอินทรเสร็จ เขาก็เดินวนไปวนมาในบ้านเพื่อหาทางออกสำหรับเรื่องนี้ แม้จะไม่ค่อยชัดเจน แต่ก็พอเข้าใจเจตนาของอินทรว่าต้องการจะทำอะไร ถึงได้โทรมาหาให้ช่วยเหลือกัน วิษวะมองไปที่นอกหน้าต่าง มองเห็นแพรวากำลังมองแบบเรือนเพาะชำอยู่คนเดียวที่สวนหลังบ้าน ทันใดนั้นเขาก็คิดอะไรขึ้นมาได้อย่างฉับพลัน ก่อนที่จะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

“เฮ้ยชัช แกยังอยากจะทำบ้านพักตากอากาศอยู่อีกหรือเปล่า”

“เออ แกโทรหาฉันสามครั้งในเวลาแค่สองวัน เป็นอะไรหรือเปล่าวะ? คำตอบคือสนใจ ว่าแต่ถามทำไมจะร่วมหุ้นเหรอไงไอ้คุณหมอ?” ชัชวินตอบกลับ พลางคิดในใจว่าเพื่อนจะถามทำไม ในเมื่อเขาคุยกับวิษวะนานมากแล้ว แต่ก็ยุ่งๆ มาตลอดเลยไม่มีโอกาสได้สานงาน หรือขยายกิจการในส่วนนี้แม้แต่น้อย

“พอดีฉันหาคนออกแบบให้แกได้ และหาวิศวกรคุมงานก่อสร้างให้แกได้ด้วยจะเอาไหม?” วิษวะถามพลางภาวนาในใจไปพลางๆ ให้เพื่อนตกลง

“เอาสิ ฉันเชื่อในสายตาของแก ว่าแต่เขาจะมากันเมื่อไหร่ล่ะ?” ชัชวินเอ่ยตกลงหลังจากเงียบไปพักใหญ่ ตอนนี้เขากำลังคิดว่าไปๆมาๆ ไร่แห่งนี้จะกลายเป็นที่พบปะผู้คนมากมายจริงๆ ในอนาคต เดี๋ยวคนนั้นก็มา คนนี้ก็มา เต็มไปหมด

“แล้วจะบอกอีกที เตรียมตัวไว้นะ แค่นี้ก่อนนะเพื่อน แล้วจะโทรหาอีกที” วิษวะวางสายโทรศัพท์พร้อมทั้งยิ้มออกมาที่แผนการของเขาขั้นแรกสำเร็จไปได้ด้วยดี ขั้นต่อไปก็ต้องล่อให้ปลามาติดเหยื่อ ซึ่งเพียงไม่นานหลังจากนั้นปลาตัวโตก็มาติดเหยื่อถึงบ้าน แถมทำหน้าตาตื่นมาเสียด้วย!

“พี่วิษ ไม่รู้หรอกกร ว่าจีไปไหน จีบอกแค่ว่าอยากไปพักเงียบๆ คนเดียวนะ แล้วจะกลับมาเอง” วิษวะเอ่ยขึ้นเรียบๆ พยายามทำน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุด แอบชำเลืองมองสังเกตอาการของอชกรทุกระยะ

“ครับ ขอบคุณนะครับพี่วิษ” อชกรหน้าเศร้าหมองไปถนัดใจ คิดอยู่แต่ว่าแล้วเขาจะไปหาจินต์ศุจีได้ที่ไหน ทั้งๆ ที่ไม่มีใครรู้ว่าเธอไปไหนแม้แต่คนเดียว

“อืม กร พี่วิษมีเรื่องอยากที่จะไหว้วาน ทำให้พี่วิษหน่อยได้ไหม?” วิษวะเดินหมากขั้นต่อไปทันที เมื่อเห็นกิริยาอาการที่แน่ชัดของอชกรว่าคิดอย่างไรกับจินต์ศุจี

“ครับพี่วิษ บอกมาเลยครับกรยินดีทำให้” อชกรรับปากทั้งที่ยังไม่รู้ว่าวิษวะจะขอเรื่องอะไร

“ก็ไม่มีอะไรมากหรอก เพื่อนพี่วิษเป็นพ่อเลี้ยงอยู่ทางเหนือทำไร่องุ่นกับไร่กาแฟ แต่เขามีโครงการที่จะขยายพื้นที่ทำเป็นบ้านพักตากอากาศไว้ให้นักท่องเที่ยวมาพักหรือคนที่มาเยี่ยมชมไร่นะ ทีนี้พี่วิษก็เลยอยากให้กรไปคุมงานก่อสร้างให้หน่อย พี่วิษเพิ่งคุยกับหวานให้หวานออกแบบให้ กรสนใจไหม ถือว่าไปพักผ่อนสมองด้วย ส่วนเรื่องจีถ้าพี่วิษได้เบาะแสแล้วพี่จะบอก”

“ได้ครับพี่วิษ ไม่มีปัญหาผมจะไปช่วยอย่างเต็มที่ แต่ว่าพี่จะให้ผมไปเมื่อไหร่” อชกรตอบตกลงโดยที่ไม่ได้คิดด้วยซ้ำ เพราะเขายินดีทำให้วิษวะจากใจ

“อาทิตย์หน้า เตรียมตัวทันไหม?” วิษวะลอบยิ้มออกมาอย่างพอใจ ที่ทุกอย่างเป็นไปตามแผนที่เขาคิดเอาไว้

อชกรได้แต่พยักหน้าเป็นการตอบรับ บางทีการไปทำงานต่างจังหวัดอาจจะทำให้หัวคิดเขาแล่นมากขึ้น แล้วถึงตอนนั้นค่อยคิดต่อว่าจะไปตามหาจินต์ศุจีได้ที่ไหนก็แล้วกัน

………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

“อ้าวเฮ้ย! กลับมาเดี๋ยวนี้นะ” กชกรตะโกนเสียงดัง วิ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วเพื่อตามคนร้ายที่เพิ่งจะกรีดย่ามที่หญิงสาวสะพายติดตัวแล้วเอากระเป๋าเงินของเธอไป ในเวลาไม่นานกชกรก็สามารถไล่ทันคนร้าย หญิงสาวคว้าขอนไม้ข้างทางเขวี้ยงเข้าไปที่หัวของคนร้ายอย่างจัง

“โอ๊ย” คนร้ายหยุดเอามือกุมศีรษะซึ่งเลือดเริ่มไหลออกมาอย่างเจ็บปวด ชายฉกรรจ์หันกลับมาหากชกรอย่างเอาเรื่องที่กล้าทำเขาเลือดตกยางออก แต่ก่อนที่คนร้ายจะทันได้เอ่ยอะไร กชกรก็พุ่งเข้าใส่อย่างรวดเร็ว กระโดดเตะผ่าเข้ากล่องดวงใจแบบไม่ให้ทันได้ตั้งตัว พร้อมทั้งจระเข้ฟาดหางอย่างรวดเร็วไปที่คออย่างจัง จนชายฉกรรจ์ลงไปกองกับพื้น กชกรปรี่จะเข้าไปซ้ำ แต่ทว่าคนร้ายยื่นกระเป๋าเงินคืนให้หญิงสาวทันทีแล้วร้องขอความกรุณา กชกรจึงรีบคว้ากระเป๋ากลับมา

“ทีหลังอย่าทำร้ายผู้หญิง เป็นผู้ชายแท้ๆ ครบ 32 ประการไม่ได้พิกลพิการ ไม่อายคนพิการที่เขาทำมากินเลี้ยงตัวเองเหรอ” กชกรบ่นอุบยาวเหยียดจนคนร้ายยกมือไหว้ประหลกๆ แล้วสัญญาว่าจะไม่ทำอีก กชกรจึงได้ปล่อยตัวไป หญิงสาวเดินย้อนกลับไปเก็บกระเป๋าเดินทางที่ทิ้งไว้ กระชับย่ามไว้แน่นกับตัว ก้าวเดินไปตามทางลูกรังเพื่อมุ่งหน้าไปยัง ‘ไร่อุ่นรัก’ ไม่นานนักหลังจากที่เดินตามทางมาเรื่อยๆ ก็มาถึงที่หน้าไร่อุ่นรัก เธอจึงเปิดประตูรั้วไม้เข้าไป ในไร่ที่มีเนื้อที่กว้างใหญ่ไพศาล ภาพความทรงจำสมัยวัยเด็กย้อนกลับเข้ามาอีกครั้ง ขณะที่ก้าวเดินไปข้างหน้าพร้อมคิดอะไรเพลินๆ อยู่นั้น ไม่รู้ม้าสีดำตัวใหญ่หลุดมาจากที่ไหนวิ่งพุ่งเข้าใส่กชกรอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว

“ว้าย” หญิงสาวร้องขึ้นมาเสียงดังด้วยความตกใจ ก่อนที่มือหนาจะคว้าตัวเธอไว้แน่นแล้วกลิ้งไปข้างทางที่มีหญ้าปกคลุมอยู่ ร่างสองร่างกอดกระชับกันแน่นกลิ้งหลุนๆ ไปตามทางลาดลงเขา

ชายหนุ่มเอาตัวเข้าปกป้องหญิงสาวไว้ในอ้อมกอดเพื่อไม่ให้เธอได้รับบาดเจ็บ มือหนาใหญ่ประคองศีรษะของหญิงสาวไว้ไม่ให้ถากไปกับหญ้าหรือก้อนหินข้างทาง ในที่สุดสองร่างก็หยุดกลิ้งเมื่อไปถึงตีนเขา โดยที่ร่างของกชกรทาบทับอยู่บนร่างใหญ่ หญิงสาวยันตัวขึ้นมือน้อยทั้งสองข้างยังคงอยู่ที่อกของชายหนุ่มเพื่อพยุงตัว เมื่อกชกรมองไปที่ร่างที่นอนอยู่กับพื้นก็ขยับตัวกระเด้งออกไปข้างๆ อย่างรวดเร็วด้วยความตกใจสุดขีด ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ ใบหน้าคมเข้มขยับตัวลุกขึ้น ปัดฝุ่นจากกางเกงยีนที่เขาสวมใส่ ยื่นมือไปให้กชกรจับหวังจะช่วยดึงตัวของหญิงสาวขึ้นมา แต่กชกรไม่ได้จับมือเขา กลับลุกขึ้นเองอย่างรวดเร็วพร้อมทั้งเอ่ยขอโทษขอโพยที่ทำให้เขาเจ็บตัว

“ขอโทษนะคะที่ทำให้เจ็บตัวไปด้วย”

“ไม่เป็นไร แค่อุบัติเหตุ จริงๆ แล้วเป็นความผิดของม้าผม วันนี้มันอารมณ์ไม่ดีเลยดีดคนให้หญ้าแล้ววิ่งหลุดออกมา ไม่เป็นอะไรนะครับ” ชัชวินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แต่ฟังดูแล้ววังเวงเย็นชา

“ว่าแต่คุณคือ …? ” ชายหนุ่มมองหน้าหญิงสาว รู้สึกสะดุดใจขึ้นมาไม่รู้เป็นอย่างไรเขารู้สึกคุ้นหน้าผู้หญิงตรงหน้า เหมือนเคยเห็นมาก่อนแต่ไม่แน่ใจว่าจากที่ไหน

“กชกรค่ะ หรือผึ้ง มาฝึกงานที่นี่คะ ฝากเนื้อฝากตัวด้วย” กชกรกล่าวแนะนำตัวเอง

“อ๋อ ที่แท้ก็รุ่นน้องที่วิษส่งมา เชิญครับ ผมสั่งให้คนเตรียมบ้านพักไว้ให้คุณแล้ว มาทางนี้ผมจะพาไป” ชัชวินกล่าวขึ้นพร้อมเดินนำทางเธอไปยังบ้านพัก ระหว่างทางเขาสั่งให้ลูกน้องไปเก็บกระเป๋าเดินทางที่อยู่บนเขาที่เขากับกชกรเพิ่งจะกลิ้งกันลงมาให้ด้วย

เมื่อมาถึงที่พัก ชัชวินก็เอ่ยแนะนำให้รู้จักกับลูกน้องคนสนิทของเขา แม่บ้าน และคนอื่นๆ ที่อยู่บนตัวบ้านในขณะนั้น กชกรเอ่ยทักทายทุกคนด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มแจ่มใสเป็นกันเอง ชัชวินพาเธอมาหยุดยืนที่ห้องๆ หนึ่งในตัวบ้าน เขาเคาะประตูอยู่สองสามที ก่อนที่ประตูจะเปิดออก หญิงสาวผมยาวเหยียดตรงหน้าตาสะสวยก็ก้าวออกมาจากห้องนั้น

“นี่จินต์ศุจี หรือ จี เป็นพยาบาลประจำไร่นี้ เป็นคนที่วิษฝากมาเหมือนกัน”

จินต์ศุจียิ้มให้กชกรอย่างเป็นมิตร ในขณะที่กชกรก็ส่งยิ้มหวานให้สาวรุ่นพี่เช่นกัน สาวทั้งสองคนรู้สึกถูกชะตากันตั้งแต่แรกพบ ส่วนชัชวินนั้นขอตัวกลับไปที่ไร่ เพราะเขายังมีงานต้องทำ ก่อนไปเขาบอกให้กชกรพักผ่อนให้สบาย เตรียมรับมือกับงานหนักวันพรุ่งนี้

หลังจากที่ชัชวินจากไปแล้ว จินต์ศุจีพากชกรเดินชมรอบๆ บ้านเพราะเธอมาอยู่ที่นี่ได้หลายวันพอจะเป็นไกด์ทัวร์จำเป็นได้บ้าง สาวสาวคุยกันอย่างถูกคอเหมือนคนที่รู้จักกันมานาน

“ผึ้งจะเรียกพี่ว่า พี่จีเฉยๆ ก็ได้นะ พี่จีดีใจที่มีผึ้งมาอยู่ด้วย ไม่นึกไม่ฝันนะเนี่ยเพราะพี่วิษไม่ได้บอกอะไรพี่จีสักคำ ว่าจะส่งรุ่นน้องที่น่ารักมาที่นี่อีกคน”

“คงลืมนะคะพี่จี แกเริ่มแก่แล้วค่ะ งานเยอะจนหลง แค่ดูแลพี่ฟ่างยังไม่ไหวเลย  ยังมีหน้าจะให้พี่ฟ่างมีลูกเพิ่ม สงสัยถ้ามีเพิ่มอีกคงเหนื่อยจนลุกไม่ขึ้น ไม่เจียมสังขาร ฮาๆ” กชกรเอ่ยขึ้นขำๆ จนจินต์ศุจีอดยิ้มไม่ได้กับอารมณ์ขันของสาวน้อยแสนสวยตรงหน้า

“ว่าเข้าไปนั่น เดี๋ยวพี่วิษได้ยินเข้า เขาจะเสียใจนะ ผึ้งพูดเหมือนแกเข้าวัยทองงั้นแหละ แกเพิ่งจะสามสิบต้นๆ เอง ว่าไปแล้วก็เท่าๆ กับคุณชัชวินนะ ถ้างั้นผึ้งก็ว่าคุณชัชแก่ด้วยนะสิ”

คราวนี้กชกรเงียบได้แต่ยิ้มบางๆ ในใจเธอชัชวินยังคงเป็นชายหนุ่มคนเดิมที่เธอเห็นเมื่อสิบปีก่อนเขาไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปเลย เธอต่างหากที่เปลี่ยนจนเขาจำไม่ได้ หรืออาจจะเป็นเพราะเขาไม่เคยใส่ใจจำเธอเลยก็เป็นได้

พี่วิษหลอกล่อให้กรไปที่ไร่อุ่นรัก เพราะแกส่งจีไปที่นั่นอยู่ก่อนแล้ว ส่วนผึ้งกับพ่อเลี้ยงชัช พวกเขามีความหลังอะไรกันนะ? ทำไปทำมาตอนนี้ไร่อุ่นรักเหมือนศูนย์รวมทุกคนเลย แล้วจะเกิดปัญหาอะไรขึ้นบ้างไหม ต้องติดตามกันต่อตอนหน้าค่ะ สำหรับคนที่ต้องการภาคแรกของเรื่องนี้ เส้นรุ้งที่ขอบฟ้า (ฉบับปรับปรุงใหม่) ติดต่อได้ที่เพจเลิฟ การ์เด้นนะคะ หรือร้านค้าออนไลน์ในแบบรูปเล่มหรือดาวน์โหลดในแบบ ebook ได้ตามเว็บต่างๆ ค่ะ ส่วนภาคสอง สามีฉุกเฉินอยู่ในขั้นตอนการอีดิทนะคะ ออกมาเป็นรูปเล่มเมื่อไหร่จะประกาศให้ทราบค่ะ

ปล. สาวๆ คะ อย่าลืมแวะพูดคุยหรือเม้นให้กำลังใจนักเขียนหลังอ่านนะคะ เพื่อที่พวกเขาและเธอจะได้มาสร้างสรรค์ผลงานดีๆ กันต่อไป และจะทำให้สาวๆ มีกำลังใจมาอัพนิยายตอนต่อไปเร็วขึ้นด้วยค่ะ อย่าปล่อยให้นักเขียนเสียกำลังใจนะคะ

แอดมิน

เลิฟ การ์เด้น พับลิชชิ่ง

Comments 2

Leave a Reply