บทที่ 5

 

รวินประคองพลอยพรรณเดินขึ้นบันไดไปชั้นบน ชายหนุ่มพาหญิงสาวแปลกหน้าไปที่ห้องรับรองที่ไม่ห่างจากห้องนอนของเขานัก เผื่อว่าถ้าเกิดเธอมีความต้องการอยากจะขอความช่วยเหลือใดๆ ก็ตาม เขาจะได้ปรากฏตัวได้อย่างรวดเร็วทันเวลา

รวินรู้สึกไม่ค่อยสบายใจที่อาการของพลอยพรรณเหมือนช็อกจนจำอะไรไม่ได้ ท่าทางของเธอเหมือนกับเพิ่งประสบกับเรื่องหนักหนาสาหัสมา จนทำให้สติฟั่นเฟือนไม่ทราบว่าบ้านของตัวเองอยู่ที่ไหน และเหมือนจะจำไม่ได้ด้วยว่าญาติพี่น้องเป็นใครบ้าง การที่คนเราตกอยู่ในภาวะตัวคนเดียว ไม่ทราบว่าจะเหลียวไปพึ่งพาใคร คงจะเป็นความรู้สึกที่แย่มาก เพียงแค่คิดเขาก็รู้สึกสงสารจับใจเหลือเกิน

“เชิญครับน้องพลอย” รวินเปิดประตู โค้งตัวไปด้านหน้าเล็กน้อย เพื่อเปิดทางให้หญิงสาวเดินเข้าไปก่อน ส่วนเขาเดินตามเข้าไป แต่เปิดประตูไว้กว้าง จะได้ไม่เป็นที่ครหานินทา ว่าเขามาทำลับล่ออยู่กับเธอเพียงสองคนในที่รโหฐาน

พลอยพรรณมองไปรอบห้องนอน ทุกอย่างสวยงามปราณีตและพิถีพิถัน เตียงไม้แกะสลักตรงหน้า มีผ้าม่านลายลูกไม้สีขาวที่เสาไม้ทั้งสี่ด้าน การตกแต่งเป็นสไตล์หวานอบอุ่น จนให้ความรู้สึกเหมือนกับว่าเธอกำลังเดินเข้ามาในห้องหอที่ถูกจัดแต่งไว้เพื่อคืนอันพิเศษของเจ้าบ่าวเจ้าสาว

“ชอบไหมครับ ถ้าไม่ชอบห้องนี้ ไปห้องอื่นก็ได้” รวินเสนอ เมื่อเห็นพลอยพรรณยืนมองทุกอย่างรอบตัวด้วยความงุนงง

“ชอบค่ะ สวยมาก สวยเหลือเกิน ห้องนี้แหละค่ะ พลอยขอบคุณมากนะคะ” พลอยพรรณรีบเอ่ยปากชม พนมมือขึ้นไหว้แสดงความขอบคุณที่รวินอนุเคราะห์พาเธอมาพักอาศัยอยู่ที่นี่

“น้องพลอยนอนเถอะครับ พักผ่อนเสีย พรุ่งนี้พี่จะพาไปซื้อเสื้อผ้าใหม่ จะได้มีอะไรใส่แทนชุดที่มีอยู่” รวินอมยิ้มน้อยๆ ไม่พยายามมองไปที่เสื้อผ้าที่พลอยพรรณสวมใส่ในขณะนี้ เขาสังเกตเห็นเสื้อผ้าตั้งแต่ที่เจอหญิงสาวเป็นลมข้างทาง ก่อนจะพาไปที่โรงพยาบาลและพากลับมาที่นี่ แต่มัวคิดวิตกกังวลว่าจะช่วยพลอยพรรณได้อย่างไร จึงไม่ทันได้คิดหาทางแก้ไข ไม่อย่างนั้นเขาคงแวะซื้อเสื้อผ้าให้เธอผลัดเปลี่ยนเสียก่อน จะได้ไม่ดูแปลกตานัก เพราะตอนนี้แค่สายตาของจิตรีที่มองมาก็พอจะทราบว่าผู้หลักผู้ใหญ่ และผู้คนในคฤหาสน์หลังนี้คงขัดใจและสงสัยว่าทำไมเขาถึงได้พาเธอเข้ามาพักอาศัยแต่แรก

พลอยพรรณก้มลงมองตัวเอง เพิ่งจะสังเกตว่าตนเองนั้นอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตซีทรูมองเห็นชุดชั้นในลายลูกไม้สีเนื้อที่อยู่ข้างในรำไร เนื้อผ้าพลิ้วไหวแนบไปกับลำตัว เผยให้เห็นส่วนสัดอย่างชัดเจนไม่ว่าจะเป็นทรวงอก เอว หรือสะโพก กางเกงยีนส์ขาสั้นอวดเรียวขาขาวนวลสวย หญิงสาวเหลือบตาขึ้นมองรวินอีกครั้ง คราวนี้ใบหน้าร้อนผ่าว แก้มมีเลือดฝาดระเรื่อขึ้นกระจายไปทั่ว หัวใจของสาวน้อยเต้นระรัว

“เอ่อ…คือว่า”

“นอนพักดีกว่าครับ แล้วพรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่ เชื่อพี่นะครับ” รวินผายมือ พาหญิงสาวเดินไปส่งถึงที่นอน ยิ้มให้อย่างอ่อนโยน เมื่อพลอยพรรณทรุดตัวลงไปนั่งที่เตียง

“นอนครับ พรุ่งนี้พี่จะมาเรียกแต่เช้า”

“เอ่อคือว่าคุณ…” พลอยพรรณคว้าข้อมือของชายหนุ่มเอาไว้ ดึงมือเขาเบาๆ เงยหน้าขึ้นมองใบหน้าคมคายที่เหลียวหลังกลับมามองที่เธอ

“เรียกพี่ว่าพี่วินก็ได้ มีอะไรเหรอครับ?” รวินหันหลังขยับตัวเข้ามาหาพลอยพรรณวางอุ้งมือทาบทับลงไปที่มือน้อยๆ ที่เกาะกุมเขาอยู่อย่างอ่อนโยน

“พะ…พี่วินจะไม่ทิ้งพลอยใช่ไหมคะ?”

“ไม่ครับ พี่ไม่ทิ้งน้องพลอยแน่นอน วางใจได้ หลับพักผ่อนเสียครับ พรุ่งนี้ตื่นขึ้นมาพลอยจะเห็นพี่คนแรก”

“ขอบคุณค่ะ” พลอยพรรณยิ้มตอบ ค่อยๆ เอนกายลงไปนอนบนที่นอน มองตามหลังของรวินที่เดินออกไปจากห้อง และปิดประตูไว้ตามเดิม รู้สึกอุ่นใจขึ้นมาไม่น้อย ถึงแม้ว่าจะอยู่ในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย ไม่ทราบว่าตัวเองอยู่ที่ไหน จะหาทางกลับบ้านได้อย่างไร แต่เพียงมีรวินอยู่ก็พอ

พลอยพรรณมองนาฬิกาพกพาที่ได้มาจากรวิน กดเปิดออกดูเวลา จ้องมองนาฬิกาเรือนสวยด้วยความหลงใหล ตาเริ่มปรือหนักขึ้นเรื่อยๆ จนท้ายที่สุดเปลือกตาคู่สวยก็ค่อยๆ หุบลง พลอยพรรณหลับสนิทโดยที่ยังกำนาฬิกาเอาไว้ในมือด้วยความหวงแหน

……………………………………………………………………………………………………………………………

“พลอย พลอย เป็นอย่างไรบ้าง?”

“พะ…พี่…” รุ่งไพลินค่อยๆ เผยอเปลือกตาขึ้นมาอย่างช้าๆ พอเธอเห็นชัดเจนว่าเป็นใครที่เอ่ยเรียกชื่อของเธอ รุ่งไพลินก็ยิ้มออกมาด้วยความดีใจ โผเข้าไปกอดคนผู้นั้นไว้แน่น

“แม่คะ”

“เป็นอย่างไรบ้าง เด็กบอกว่าได้ยินเสียงล้ม เอะอะกันใหญ่ ทำเอาพ่อกับแม่ตกใจ ไม่เป็นไรใช่ไหมพลอย?”

“ไม่เป็นไรค่ะแม่ พลอยไม่ได้เป็นอะไร แค่ละเมอฝันไปเฉยๆ ค่ะ” รุ่งไพลินรีบเอ่ยปฏิเสธ ไม่อยากทำให้บิดากับมารดาไม่สบายใจ ทั้งที่เธอยังรู้สึกงุนงงไม่หายกับความฝันที่เกิดขึ้น เมื่อกี้นี้เธอเป็นลมศีรษะฟาดพื้นแล้วฝันไปใช่ไหม แต่ทำไมฝันนั้นเหมือนจริงทุกอย่าง ทำไมเธอถึงรู้สึกว่าตัวเองได้รับสัมผัสจากรวินชายในฝันของเธอคนนั้นจริงๆ เป็นไปได้เหรอที่ฝันจะให้ความรู้สึกแบบนี้

“แค่ฝันไปก็ดีแล้ว ไม่เป็นไรก็นอนพักผ่อนเถอะ จะเอาอะไรก็บอกเด็กในบ้าน พรุ่งนี้ยังจะไปทำบุญที่วัดกับตาหนึ่งไหวหรือเปล่า หรือจะให้แม่กับพ่อไปบอกยกเลิก เดี๋ยวจะได้โทรศัพท์ไปจัดการให้” มารดาของรุ่งไพลินเสนอ เนื่องจากเป็นห่วงในสุขภาพร่างกายของบุตรสาวคนเดียวของพวกท่าน

“ไม่เป็นไรค่ะ แม่กับพ่อไม่ต้องห่วงนะคะ เดี๋ยวพลอยนอนหลับพักผ่อนเอาแรง เดี๋ยวก็หายค่ะ พลอยจะไปวัดกับพี่หนึ่ง” รุ่งไพลินรีบเอ่ยปฏิเสธ ทุกวันนี้เธอก็รู้สึกผิดกับจักรภัทรอยู่แล้ว เนื่องจากมัวแต่ทำแต่งาน แทบไม่มีเวลาให้ชายหนุ่ม และถึงแม้จะมีเวลาไปไหนมาไหนด้วยกัน เธอก็ใจลอยอยู่เสมอ ไม่ได้มีส่วนร่วมในบทสนทนาด้วยซ้ำ ทั้งที่จักรภัทรก็ดีกับเธอเสมอมา

“ถ้างั้นก็พักเสีย แม่กับพ่อไม่กวนแล้ว”

รุ่งไพลินเดินกลับไปที่เตียง ก้มลงมองที่มือของตัวเองที่ยังถือนาฬิกาพกพาเอาไว้แน่น ลวดลายภายนอกของฝาตลับนาฬิกาพกเหมือนกับในภาพฝันของเธอทุกอย่าง หรือว่าเธอจะชอบนาฬิกาเรือนนี้มากไปจนเอาไปฝัน? ในฝันรวินเป็นคนมอบนาฬิกานี้ให้เธอ หลังจากที่ตัวเธอกล่าวหาว่าเขาขโมยเอานาฬิกาพกพาของเธอไป ทั้งที่ตัวเธอในฝันก็จำไม่ได้ว่าว่าได้นาฬิกาพกพามาได้อย่างไร ซึ่งไม่ต่างจากโลกแห่งความเป็นจริงนัก เพราะจนถึงบัดนี้เธอก็ไม่ทราบว่าใครให้เธอมาเป็นของขวัญวันเกิด

หญิงสาววางนาฬิกาปกไว้ที่หัวเตียง คว้าผ้าห่มมาห่มตัวเอง หลับตาลงด้วยความเหนื่อยยอ่อน ไม่นานนักรุ่งไพลินก็ผล็อยหลับไป

เช้าวันรุ่งขึ้นรุ่งไพลินตื่นขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัวเพื่อรอจักรภัทรมารับไปทำบุญที่วัด หญิงสาวมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความรู้สึกปั่นป่วนในหัวใจ เมื่อเห็นรถของจักรภัทรเดินเข้ามา สีหน้าของรุ่งไพลินเคร่งขรึมเคร่งเครียดอยู่ตลอดเวลา

จักรภัทรพารุ่งไพลินไปทำบุญที่วัด หลังจากนั้นก็พาไปปล่อยนกปล่อยปลาและให้อาหารสัตว์ แต่พอจักรภัทรชวนเธอไปดูหนัง รุ่งไพลินกับเอ่ยปฏิเสธ และบอกว่าเธอมีธุระต้องไปหาเพื่อน ไม่ว่าจักรภัทรพยายามแค่ไหนที่จะไปด้วย หญิงสาวก็เอ่ยปฏิเสธ

“พี่หนึ่งคะ พลอยดูแลตัวเองได้ค่ะ อีกอย่างมันเป็นเรื่องของผู้หญิง ถ้าคุยต่อหน้าพี่หนึ่งจะทำให้เพื่อนของพลอยลำบากใจ”

“งั้นให้พี่ไปส่งก็ได้ครับ แล้วพี่จะไปรับกลับบ้านตอนที่คุยกันเสร็จแล้วดีไหม?” จักรภัทรพยายามตื้อต่อ หวังจะให้รุ่งไพลินเปลี่ยนใจ

“พี่หนึ่ง” รุ่งไพลินสบตากับจักรภัทรนิ่งๆ รู้สึกอึดอัด และอ่อนอกอ่อนใจในเวลาเดียวกัน ท้ายที่สุดหญิงสาวก็ตัดสินใจพบกับจักรภัทรคนละครึ่งทาง

“พี่หนึ่งไปส่งพลอยก็ได้ค่ะ แต่พลอยจะให้เพื่อนของพลอยส่งกลับเอง พี่หนึ่งไม่ต้องเป็นห่วง

“ตกลงครับ” จักรภัทรจำใจเอ่ยตกลง ถึงแม้ว่าไม่อยากจะทำนัก แต่เขาก็ไม่เหลือทางเลือกอื่นอีก

จักรภัทรพารุ่งไพลินมาส่งที่บ้านของเพื่อนตามที่หญิงสาวบอก พอรถจอดรุ่งไพลินก็แทบจะถลาลงไปจากรถทันที ทำให้เขายิ่งรู้สึกว่าเธอไม่อยากจะอยู่ใกล้ เหลือบมองรุ่งไพลินด้วยสายตานิ่งๆ

“ขอบคุณพี่หนึ่งมากนะคะ ไว้เจอกันวันหลังค่ะ”

รุ่งไพลินโบกมือลาตามมารยาท เดินตรงดิ่งเข้าไปภายในบ้านที่อยู่ตรงหน้า กดกริ่งที่หน้าบ้าน เพียงในเวลาไม่นานนัก หญิงสาวสวยคนหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้น

“อ้าวพลอย ทำไมวันนี้ถึงมาที่นี่ได้ เกือบคลาดกันแล้วนะเนี่ย กำลังจะออกไปข้างนอกพอดี แล้วก็ไม่บอกว่าจะมา” นัยน์ภัคเอ่ยถามด้วยความแปลกใจที่เห็นรุ่งไพลินในวันนี้ ก็ไหนว่าเธอมีธุระต้องจัดการ

“จะไปไหนเหรอ ไปด้วยได้ไหม”

“พลอยหนีเขามาอีกแล้วหรอ?” นัยน์ภัคเดาได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น ทุกครั้งที่รุ่งไพลินมีอาการแปลกๆ แบบนี้ เธอทราบโดยไม่ต้องเดาให้ยากว่าหญิงสาวพยายามเลี่ยงที่จะอยู่กับจักรภัทรนั้นเอง แต่ที่ไม่เข้าใจคือ ถ้ารุ่งไพลินไม่อยากจะใช้เวลาอยู่กับจักรภัทรขนาดนี้แล้วหมั้นหมายกันไปทำไมแต่แรก ทำไมไม่ถอนหมั้นไปเสีย

“ใช่ พาพลอยไปด้วย พลอยไม่อยากไปกับพี่หนึ่ง”

“พลอย ถ้าถึงขั้นนี้ทำไมไม่ถอนหมั้นเสีย?”​

พลอยพรรณในอดีตเมื่อปี 2500 ก็คือ รุ่งไพลิน แต่หญิงสาวฝันไปจริงๆ นะเหรอ แล้วทำไมความฝันถึงได้หมืออนจริงขนาดนั้น ท้ายที่สุดนี้อุ้มมีคำถามทิ้งท้ายจ้า

1. ตกลงแล้วใครเป็นผู้ให้นาฬิกาเรือนนี้เป็นของขวัญรุ่งไพลิน

2.เมื่อไหร่รุ่งไพลินจะเจอกับพี่วินในยุคปัจจุบัน

3. นาฬิกามีความเกี่ยวข้องยังไงกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นนะ

อุ้มขอบคุณทุกคนที่ติดตามนิยายเรื่อง มนตราเสน่หา นะคะ ขอให้ทุกคนเป็นกำลังใจด้วยการเม้นให้อุ้มบ้างนะคะ แล้วอุ้มจะเอาตอนใหม่มาให้ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ

อุ้ม Sarinya

สาวๆ คะ อ่านจบแล้วเม้นให้กำลังใจนักเขียนบ้างนะคะ เพื่อที่พวกเขาและเธอจะได้มาสร้างสรรค์ผลงานดีๆ ต่อไป เม้นของทุกคนเป็นกำลังใจอย่างดีให้กับนักเขียน และทำให้พวกเขาและเธอมาอัพงานเร็วขึ้นด้วยค่ะ อย่าลืมให้กำลังใจกันวันละนิดนะคะ จะได้อ่านตอนใหม่กันรวดเร็วขึ้นค่ะ

แอดมิน

เลิฟ การ์เด้น พับลิชชิ่ง

Comments 6

  1. ทำไมพลอยไม่ชอบพี่หนึ่งทั้งๆที่ดูเป็นึคนดี เค้ามีอะไรแฝงไว้เหรอ

  2. ตอน 6-21 ต้องไปอ่านที่ไหนคะ อยากอ่านมากๆเลย เนื้อเรื่องสนุกน่าติดตามมาก กำลังหลงพี่วิน เอาลงให้หน่อยนะคะ พลีสสสส

  3. นั่นซิอยากรู้แล้วว่าใครเป็นคนให้นาฬิกากับพลอย

Leave a Reply