บทที่ 5

 

นราอรอาศัยที่อธิศกำลังเมาหลับอยู่ค้นหาไปรอบบ้านพักที่อยู่บนเกาะ แต่ถึงจะค้นทุกซอกทุกมุมเธอก็ไม่พบอะไรที่สำคัญอย่างที่นราอรต้องการและไม่มีอะไรทั้งนั้นที่จะโยงใยความสัมพันธ์ระหว่างเขากับณิชา จนทำให้พิชชาอรเกิดความลังเลใจ ชักจะไม่แน่ใจมากขึ้นทุกทีว่าอธิศจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับการหายตัวไปของพี่สาวของเธอ บางทีเขาอาจจะเป็นคนที่อยู่ผิดที่ผิดเวลาจริงๆ ก็ได้ อย่างที่เจ้าหน้าที่ตำรวจเองก็พูดเช่นนั้นเช่นกันว่าเป็นคราวซวยของอธิศ แถมถ้าเขามีส่วนเกี่ยวข้องจริงๆ กับการหายไปของณิชา มีหรือที่เจ้าหน้าที่ตำรวจจะปล่อยให้ชายหนุ่มลอยนวลอย่างนี้?

“หารอบบ้านหรือยัง?”

เสียงขรึมๆ ที่ดังขึ้นเบื้องหลังของพิชชาอร ทำให้หญิงสาวสะดุ้งเฮือก ตาเบิกกว้างเมื่อเหลียวมาเห็นร่างสูงใหญ่ของอธิศยืนพิงกรอบประตูอยู่ สายตาของเขาจับจ้องมองมาที่เธอตาไม่กะพริบ ท่าทางและน้ำเสียงไม่เหมือนกับคนเมาจนไม่ได้สติเลยสสักนิดเดียว หรือว่าแท้ที่จริงแล้วอธิศไม่ได้…

“คุณอธิศ” พิชชาอรหน้าเสียเอ่ยเรียกชื่อชายหนุ่มเสียงสั่น ตระหนักดีเมื่อเห็นสายตาของเขาที่มองมา รู้อยู่แก่ใจว่าอธิศจับได้แล้วว่าทำไมเธอถึงได้เข้ามาใกล้พัวพันกับเขาตั้งแต่แรก

“ผมชื่อเล่นชื่อพอร์ช จะเรียกชื่อเฉยๆ หรือว่าจะเรียกว่าพี่ก็ตามใจ มานี่สิ” อธิศปราดเข้าไปประชิดร่างของพิชชาอรที่ยังนั่งอยู่กับพื้น คว้าข้อมือเรียวเล็กแล้วจับฉุดรั้งขึ้นมา ลากจูงหญิงสาวจนตัวปลิวไปกับเขาที่ก้าวเท้ายาวๆ ออกไปจากห้องนั่งเล่น

“คุณคะ…คุณอธิศจะพาฉันไปไหนเหรอคะ?” พิชชาอรหน้าเสีย ทำท่าเหมือนจะร้องไห้ออกมาด้วยความกลัว เมื่อถูกจับได้คาหนังคาเขาแบบนี้ จะปฏิเสธอะไรอธิศก็ไม่มีทางเชื่ออย่างแน่นอน เพราะว่าหลักฐานเห็นกันจะๆ ว่าเธอรื้อค้นทุกอย่างจริงๆ โดยเฉพาะที่ห้องนั่งเล่นที่เธอยังไม่มีเวลาเก็บจัดให้เหมือนเดิมเพราะเขาเข้ามาเจอเสียก่อนแบบนี้

“บอกให้เรียกชื่อเล่นไม่ใช่เหรอ? เรียกสิ ไม่ต้องมาเรียกชื่อจริง” อธิศหยุดชะงักหันกลับมามองหน้าของพิชชาอรที่ถลาเข้ามากระแทกเนื้อตัวของเขาทันทีที่เขาหยุดเดินกะทันหัน

“อุ๊ย!…เอ่อคือว่า…” พิชชาอรอึกอักลังเลทำตัวไม่ถูก เมื่อสบตาคู่คมเข้มที่น่ากลัวก็รีบหลุบตาลงต่ำมองพื้นทันที หัวใจดวงน้อยเต้นระตัวด้วยความกลัว ตอนนี้สำหรับพิชชาอรแล้วอธิศไม่ต่างอะไรกับเสือร้ายที่สามารถขย้ำเธอได้ทุกเมื่อ!

“เรียกว่าพอร์ช ไม่ต้องเรียกชื่อจริง เรียกสิ แล้วมีชื่อเล่นไหม จะได้เรียกถูก” อธิศคว้าตัวของพิชชาอรให้หันมาหาเขาตรงๆ เอื้อมมือออกไปจับที่คางมน

“อื้อ…” พิชชาอรหลับตาปี๋เมื่ออธิศยื่นมือออกมาหา แต่แล้วหญิงสาวก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาอีกครั้งกะพริบตาถี่ๆ เงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยสีหน้าที่งงงันเพราะอธิศไม่ได้ทำร้ายเธอ ไม่ได้ขู่เข็ญหรืออะไรอย่างที่เธอคาดเอาไว้ เขาเพียงแต่เชยคางของเธอขึ้นมาให้มองหน้าของเขาเท่านั้นเอง

“เรียกสิ จะเรียกไหม?” อธิศตวัดเอวคอดกิ่วเข้ามาหาจนเนื้อตัวด้านหน้าที่นิ่มหยุ่นบดเบียดกับกล้ามอกและหน้าท้องที่แข็งเป็นลอนของเขา ได้ยินเสียงลมหายใจและหัวใจดวงน้อยที่อยู่ภายในสัมผัสได้ถึงร่างสาวที่เย็นเฉียบสั่นระริกอยู่ในอ้อมกอดของเขาในขณะนี้

“คุณพอร์ช” พิชชาอรเอ่ยเรียกชื่อเล่นของอธิศเสียงสั่น ตอนนี้หัวใจของเธอตุ๋มๆ ต๋อมๆ ไม่ทราบว่าอนาคตจะเกิดอะไรขึ้นโดยเฉพาะยามนี้ที่มาอยู่เกาะกับเขาตามลำพังสองคน จะไปขอให้ใครมาช่วยเหลือก็ไม่ได้ จะหนีเขาไปก็ไม่ทราบว่าจะหนีไปอย่างไรเช่นกัน

“ค่อยรื่นหูหน่อย แล้วชื่อเช่นชื่อว่าอะไร?”

“แพรค่ะ”

“แพรอย่างนั้นเหรอ ตกลงบอกได้หรือยังว่ามาตีสนิทด้วยต้องการอะไร แล้วกล้าดีมากนะที่บอกว่าต้องการจะมาเป็นผู้หญิงของผม ถ้าผมทวงสิทธิ์ตามข้อตกลงขึ้นมาจริงๆ ทำได้อย่างนั้นเหรอ? แน่ใจแล้วนะว่าจะยอมทอดกายถวายตัวให้ผม มันคุ้มใช่ไหมกับข้อมูลที่จะได้ไป งั้นบอกหน่อยสิว่ามันคืออะไร เพราะผมอยากรู้ว่าทำไมถึงได้กล้าทุ่มขนาดนี้” อธิศสงสัยเป็นยิ่งนักว่าเธอต้องการอะไรจากเขาถึงขนาดทุ่มทั้งตัวแบบนี้ ผลประโยชน์หรือข้อมูลทางธุรกิจอย่างนั้นเหรอ?

“แพร…แพร….” พิชชาอรอึกอักไม่กล้าบอกความจริงให้อธิศรับทราบยิ่งเมื่อเห็นใบหน้าของนราอรซ้อนขึ้นมาก็ยิ่งไม่กล้าทำใหญ่เพราะทราบดีว่านราอรจะต้องผิดหวังในตัวของเธอที่ทำงานแค่นี้ก็ไม่สำเร็จ

“ไม่บอกก็ไม่เป็นไร งั้นผมจะทำไปเรื่อยๆ ตัดสินใจได้เมื่อไหร่ก็บอกแล้วกัน” อธิศคว้าตัวของพิชชาอรเอาไว้ โอบอุ้มขึ้นมาจนร่างเล็กบางเข้ามาอยู่ในวงแขนกำยำเต็มไปด้วยมัดกล้ามของเขา ทุ่มร่างน้อยๆ ลงไปบนที่นอนโดยที่ตัวของเขากระโจนตามขึ้นไปทาบทับพิชชาอรอย่างรวดเร็ว

“คุณพอร์ช” พิชชาอรตาเบิกกว้างด้วยความกลัว ปากรูปกระจับสั่นระริก สัมผัสได้ถึงไออุ่นความร้อนจากลมหายใจของเขาที่ราดรดลงมาที่ผิวหน้า รู้สึกว่าเนื้อตัวของอธิศนั้นอยู่ใกล้เธอเหลือเกิน

“ไม่พูดก็ไม่ต้องพูด” อธิศก้มหน้าประกบปากบดจูบอย่างดุเดือดเลือดพล่าน พอพิชชาอรดิ้นพยายามจะหนีเขาก็ยิ่งกดตัวทาบทับ กอดรัดร่างบางเอาไว้อย่างแน่นหนาากขึ้น ไม่เพียงแต่ปากที่รุกรานบดจูบอย่างหนักหน่วง แต่ฝ่ามือที่หนาร้อนก็ลูบคลำไปทั่วตัวอย่างไม่เกรงใจเจ้าของร่างอย่างพิชชาอรแต่อย่างใด ไม่สนด้วยซ้ำว่าหญิงสาวจะเต็มใจหรือไม่

อธิศไล้ฝ่ามือไปตามปลีน่องได้รูปเลยไปถึงท่อนขาอวบแน่น ถอดกระชากกางเกงที่เกะกะรกหูรกตาของเขาออก ดึงทึ้งอย่างรุนแรง เผลอเพียงชั่วพริบตาร่างกายของพิชชาอรก็ถูกปอกจนเหลือแต่ชุดชั้นในเท่านั้น หญิงสาวกรีดร้องลั่นพยายามยันอกและยันตัวของเขาให้ออกห่าง จนอธิศต้องรวบมือน้อยๆ เอาไว้ทั้งสองข้างจับตรึงไว้เหนือศีรษะ

ชายหนุ่มเกี่ยวขอบกางเกงชั้นในดึงรั้งลงมาจนเผยให้เห็นโหนกเนื้ออวบอูมที่หว่างขา ยิ่งมองก็ยิ่งสัมผัสได้ถึงความขาวเนียนนุ่มพองอูมขึ้นมารอยผ่ากลางสีชมพูระเรื่อแนบสนิท ปากอ่าวปกคลุมด้วยแพรไหมสีดำเนียนนุ่มน้อยๆ จนเขาอดใจไม่ไหวใช้นิ้วเกลี่ยไล้ขยุ้มกลุ่มไหมที่เบาบางเล่นเบาๆ มืออีกข้างลูบไล้หน้าท้องแบนราบขาวเกลี้ยงเกลาที่มีสะดือบุ๋มน้อยๆ น่ารักช่วงเอวคอดกิ่ว พอไล่สายตาขึ้นมาอีกหน่อยก็เห็นเต้างามอวบอัดทั้งสองข้างที่โอบอุ้มประคองเอาไว้ด้วยเสื้อชั้นในตัวจิ๋วจนแทบจะปิดความงามเอาไว้ไม่หมด

“อย่านะคะ…อย่า” พิชชาอรคว้าข้อมือของอธิศเอาไว้ จับไว้แน่นไม่ยอมปล่อยให้ชายหนุ่มรุกรานเธอไปมากกว่านี้ น้ำตาที่คลออยู่ที่เบ้าตานั้นกลั้นเอาไว้ไม่ไหวอีกต่อไป เอ่อล้นออกมาจนไหลอาบแก้มเป็นสาย ปากน้อยๆ ที่ตอนนี้เป็นอิสระจากการจูบอย่างเอาแต่ใจของเขาสั่นระริกจนพูดอะไรออกมาแทบไม่เป็นประโยค กลัวจนตัวสั่นหัวใจแทบวาย ไม่เคยปล่อยให้ชายไหนได้สัมผัสกับเนื้อตัวของเธออย่างลึกซึ้งเท่านี้อีกแล้ว

“ผมไม่ได้บังคับให้พูดนะ เพราะฉะนั้นก็มาบังคับผมให้หยุดไม่ได้” อธิศประกาศเสียงกร้าว ใบหน้าคมเข้มดุดัน ชายหนุ่มกัดกรามแน่นจนเป็นสันโหนกขึ้นมาอย่างชัดเจน แววตาของเขาหวั่นไหวเพียงนิดๆ เท่านั้นเมื่อเห็นหยาดน้ำตาที่ไหลเอ่อนองร่องแก้มบนใบหน้าสวยหวานเยาว์วัยที่อยู่ใต้ร่างของเขา แต่ทันทีที่อธิศเริ่มเขว้ เขาก็เมินหน้าไปทางอื่น กะพริบตาถี่ๆ เพื่อลบภาพที่น่าสงสารนั้นทิ้งไป คิดเสียว่าเป็นเพียงหนึ่งในมารยาร้อยเล่มเกวียนของผู้หญิงเท่านั้น พิชชาอรรู้ตัวดีว่าเธอจะต้องมาเจอกับอะไรเพราะเธอเดินเข้ามาหาเขาเองถึงที่บริษัท และเสนอตัวให้เสร็จสรรพว่าอยากจะมาเป็นผู้หญิงของเขา เพราะฉะนั้นเขาไม่ได้ทำอะไรผิด

อธิศบีบขยำเต้างามที่อยู่ใต้เสื้อชั้นใน พยายามถลกเลิกชุดชั้นในที่เกะกะขวางหูขวางตาของเขาออก ช้อนตัวของพิชชาอรขึ้นมาแล้วปลดตะขอปล่อยให้เต้างามงอนที่อยู่ภายในได้เป็นอิสระทั้งสองข้างอวดความสวยของยอดถันสีชมพูระเรื่อเต่งตึงให้ประจักษ์แก่สายตาของเขา

พิชชาอรหลับตาปี๋พยายามยันอกของอธิศให้ออกห่าง แต่ยิ่งทำอธิศกลับยิ่งกอดรัดร่างของเธอเอาไว้แน่นขึ้นจนหายใจไม่ออก ไร้เรี่ยวแรงที่จะผลักไสเขา ทำได้แต่นอนหอบใจระทวยอยู่บนฟูกนอนที่ตอนนี้ยับย่นยู่ยี่

“คุณพอร์ช…อา” พิชชาอรตาโตด้วยความตกใจ กลัวตื่นตระหนกเมื่อนิ้วเรียวของอธิศบุกรุกเข้ามาสัมผัสอย่างลึกซึ้งภายในตัวของเธอ ยิ่งเขาขยับนิ้วเรียวไปมาหญิงสาวก็ยิ่งรู้สึกร้อนวูบวาบแดงก่ำจนน่ากลัว

“อา…อย่านะคะ…อย่า…”

อธิศเดินหน้าต่อไปไม่ได้ถอยฝ่ามือหนาพลิ้วไปมาลูบคลำไปทั่วเนินเนื้อโหนกนูน นิ้วเรียวเขี่ยติ่งเกสรที่บวมเป่งขึ้นลง กระชากกางเกงชั้นในและอาภรณ์ที่ยังเหลือติดตัวของพิชชาอรออกจนเหลือแต่ตัวเปลือยเปล่าในอ้อมกอดของเขา ก้มลงจูบฟัดขย้ำเขี้ยวลงไปตามเนื้อสาวจนเป็นรอยจ้ำแดงไปหมด ทุกที่ที่เขาจูบประทับตราเอาไว้ตามเนื้อตามตัวของพิชชาอรอย่างชัดเจน ยิ่งจูบร่างของหญิงสาวก็ยิ่งสั่นเทิ้ม ดิ้นเร่าๆ ไปมาทั่วเตียงจนเขาไม่แน่ใจว่าเธอเสียวซ่านจนรับไม่ไหว หรือพยายามหนีจากกรงเล็บของเขากันแน่ แต่ถึงจะหนีอย่างไรก็หนีไม่พ้นแน่นอนในวันนี้!

“คุณพอร์ช…จะทำอะไรคะ?” พิชชาอรลืมตา ผงกศีรษะขึ้นมาเมื่ออธิศขยับตัวออกห่าง รีบคว้าผ้าห่มที่อยู่ปลายเตียงขึ้นมาปกคลุมร่างกายที่เปลือยเปล่าเอาไว้ ถดตัวถอยหลังจนหลังของเธอกระแทกเข้าให้กับพนักเตียง มองไปที่อธิศอย่างหวาดๆ ฟันกระทบกันดังกึกๆ เมื่อเห็นเขาขยับตัวคุกเข่าอยู่ตรงหน้าปลดเข็มขัดและถอดกางเกงออก จนเธอต้องหลับตาลงด้วยความกลัวไม่กล้ามองอีกต่อไป

“ว้าย!” พิชชาอรกรีดร้องลั่นห้องนอนเมื่อสัมผัสได้ว่าอธิศเข้ามานั่งคุกเข่าที่หว่างขาขาวอวบของเธอ สายตาของเขาจดจ้องมองดูที่โคกเนินตาไม่กะพริบ มือขวาจับแก่นกายไว้มั่นจดจ่ออยู่ที่ปากถ้ำ มือซ้ายตรึงรั้งและพยายามแยกขาเรียวของเธอให้เผยอออกห่าง

“คุณพอร์ชจะทำอะไรอย่านะคะ”

“เข้ามาหาผมเพราะอยากเป็นนางบำเรอไม่ใช่เหรอ ผมก็จะให้เป็นอยู่นี่ไง แล้วจะให้หยุดทำไม หรือว่าที่จริงแล้วมีจุดประสงค์อื่น ว่าไงล่ะรีบพูดเสียก่อนจะไม่ได้พูด เพราะหลังจากนี้ผมจะทำให้ครางทั้งคืน”

หนูแพรจะพูดไหมนะ แต่ว่าคุณพอร์ชจะสอบสวนถึงไหนกันล่ะเนี่ย? ต้องติดตามกันต่อค่ะ เมย์ฝากเรื่องใหม่ของเมย์ด้วยนะคะสาวๆ ขอกำลังใจกันนิดนะจ๊ะ และฝากเพลิงสวาทในแบบรูปเล่ม และ ebook ด้วยนะคะ ติดต่อได้ที่เพจเลิฟ การ์เด้นเลยค่ะ

Dark Angel (เมย์)

สาวๆ คะ อ่านจบแล้วเม้นให้กำลังใจนักเขียนบ้างนะคะ เม้นของทุกคนมีค่ามากกับนักเขียนและทำให้พวกเขาและเธอมาอัพงานเร็วขึ้นด้วยค่ะ อย่าลืมให้กำลังใจกันวันละนิดนะคะ จะได้อ่านตอนใหม่กันรวดเร็วขึ้นค่ะ

แอดมิน

เลิฟ การ์เด้น พับลิชชิ่ง

Comments 15

  1. โอ้ว…Dark Angel เริ่มออกฤทธิ์แล้ว…ติดใจฝีมือการเขียนค่ะ เรื่องแรกก็ติดงอมแงม เรื่องที่สองก็เริ่มกลายเป็นยาเสพติดแล้ว

  2. โอ๊ะ! โอววววววว วิธีการสอบสวนน่ากลัว เอิ้กๆ

  3. เอาแล้วไงงงงง!!! เจอสอบสวนแบบนี้เข้าไปจะรอดมั้ยเนี่ยยยยยย ลุ้นค่าาาา

  4. โอ๊ย! หัวใจจะวายแทนหนูแพร ว่าแต่จะยอมบอกความจริงกับคุฯพอร์ชไหมนะ?

  5. I have to voice my passion for your kind-heartedness supporting men and women that require guidance on your theme. Your very own dedication to getting the message all through had been really advantageous and have all the time made folks just like me to realize their aims. The important facts denotes a great deal to me and further more to my office workers. Best wishes; from everyone of us.

Leave a Reply