บทที่ 5

“โรคจิต! วิปลาส…” พัชรนายืนชี้หน้าชายหนุ่มตัวสั่น แต่กลับอ้าปากค้างพูดอะไรไม่ออก

บทที่ 4

ในที่สุดพัชรนาก็ต้องยินยอมให้พนักงานสาวพาไปวัดตัวแต่โดยดีเพราะไม่มีทางเลือก หญิงสาวได้แต่กัดฟันกรอดๆ

บทที่ 3

คำตอบของปาณัสม์ทำเอาพัชรนาอึ้งไปหลายวินาที หญิงสาวจ้องหน้าชายหนุ่มอย่างงงๆ ไม่ทราบว่าเขาเป็นผู้ชายประเภทไหนที่ดูไม่สนใจใยดีอะไรกับสิ่งรอบตัว

บทที่ 2

พัชรนายังคงงงไม่หายกับบทสนทนาทางโทรศัพท์ที่จบลงไปอย่างรวบรัดตัดตอน ตั้งแต่ต้นจนจบเกิดขึ้นกระชับและสั้นมาก

บทที่ 1

ที่คฤหาสน์หลังใหญ่โตโอ่อ่าของตระกูลคุปตะเวช พัชรนากำลังดิ้นเร่าๆ ด้วยความไม่พอใจ