บทที่ 5

อานนท์พาพริมรตาไปนั่งเงียบๆ ในห้องทำงาน ชายหนุ่มชั่งใจอยู่เพียงชั่วครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจเล่าเรื่องที่ได้จดทะเบียนสมรสไปแล้วกับณัธยาให้พริมรตาฟังเพราะไม่ต้องการโกหกหรือให้ความหวังกับหญิงสาวอีกคน ทั้งที่เขาเองก็ยังไม่ทราบจุดประสงค์ที่แน่ชัดของณัธยาว่ามาเรียกร้องให้เขารับเป็นภรรยาทำไม แต่ถ้าจะให้ต้องมาแก้ปัญหาเกี่ยวกับพริมรตาอีกคน รวมทั้งปัญหารอบด้านเกี่ยวกับฟาร์มุกแห่งนี้ เขาเองก็คงจะรับมือไม่ได้ทำไม่ไหวเป็นแน่ นอกไปจากนั้นเขาไม่เคยคิดจะมีผู้หญิงในชีวิตเลยหลังจากที่อกหักจากจินต์ศุจี อานนท์คิดว่าบางทีตัวเขานั้นไม่เหมาะกับชีวิตคู่จึงได้ทุ่มเททุกอย่างให้กับงาน …

บทที่ 4

ณ ห้องประชุมขนาดใหญ่ในโรงพยาบาลที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่งในภาคเหนือ พิธีกรบนเวทีได้ประกาศให้ท่านผู้มีเกียรติทุกท่านปรบมือให้กับรณกฤติ นายแพทย์ชื่อดังทางด้านจิตวิทยาบำบัด “วันนี้ทางโรงพยาบาลของเราได้รับเกียรติเป็นอย่างยิ่งที่ได้จิตแพทย์มือหนึ่งคนหนึ่งของประเทศ มาเป็นวิทยากรให้ความรู้แก่พวกเราในวันนี้ เพื่อให้ทุกคนได้รับความรู้ความเข้าใจเพิ่มเติมเกี่ยวกับโรคจิต และโรคประสาทมากขึ้น ขอให้ทุกคนปรบมือต้อนรับ คุณหมอรณกฤตด้วยครับ” …

บทที่ 3

“มาสิปราง” อานนท์ดึงข้อมือของณัธยาให้เดินตามมาติดๆ ชายหนุ่มบังคับหญิงสาวให้ตื่นแต่เช้าเพื่อไปช่วยเขาคัดเลือกหอยมุกจากชาวประมง ทำโน่นทำนี่จนเป็นเวลาเกือบบ่าย หญิงสาวเหนื่อยล้าไปหมดทั้งตัว แต่ก็กัดฟันทนเพราะไม่อยากให้ชายหนุ่มเห็นว่าเธออ่อนแอ “เหนื่อยหรือเปล่า เดี๋ยวทำธุระที่อำเภอเสร็จแล้วจะพาไปทานข้าวในเมือง” อานนท์ปลอบ ทราบดีว่าป่านนี้หญิงสาวคงจะเหนื่อยมากแล้ว …